Wirtualny cmentarz - First virtual cemetery of the world    Uczcij pamięć Tych, którzy odeszli...

English |  mapa serwisu  |  © 2000-2007 Copyright zaduszki.com Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie na nośniku filmowym, magnetycznym, cyfrowym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. zaduszki.com all rights reserved  |  Wirtualny cmentarz   |   inf.prasowe  |   sponsor



   Zaduszki (also dzień zaduszny) is a Polish tradition of lighting candles (znicze) and visiting the graves of the relatives on All Souls Day. Its origins can be traced to the times of Slavic mythology.
The tradition of lighting candles comes from ancient slavic Dziady feast and originally was taking place on All Souls' Day. However, due to later common misunderstandings, it is performed nowadays mainly on All Saints Day, but, in that case is not called Zaduszki - the word Zaduszki originates from dzień zaduszny which can be translated as the day of the prayer for souls, and thus is more closely related to All Souls' Day.
The first day of November is a holiday in Poland. As many people make journeys to visit the places of burial of their relatives, heavy traffic develops and accident statistics peak. Most commercial activity also ceases.
Streets are filled with silent and solemn crowds, and cemeteries glow with thousands of candles, presenting a unique and picturesque scene.

  Zaduszki współczesny odpowiednik pogańskiego święta Dziadów i tradycyjna nazwa katolickiego wspomnienia zmarłych. Przypada ono 2 listopada, w dzień po dniu Wszystkich Swiętych. Tego dnia katolicy modlą się za wszystkich wierzących w Chrystusa, którzy odeszli już z tego świata, a teraz przebywają w czyśćcu; Rodzimowiercy słowiańscy (odprawiając Dziady) zaś za Wele, które z różnych przyczyn nie mogą odnaleźć drogi do Nawii.
Obchody Dnia Zadusznego zapoczątkował w chrześcijaństwie w roku 998 św. Odilon, opat z Cluny, jako przeciwwagę dla pogańskich obrządków czczących zmarłych. Na dzień modłów za dusze zmarłych stąd nazwa Zaduszki wyznaczył św. Odilon pierwszy dzień po Wszystkich Świętych. W XIII wieku ta tradycja rozpowszechniła się w całym Kościele katolickim. W XIV wieku zaczęto urządzać procesje na cmentarz do czterech stacji. Przy stacjach odmawiano modlitwy za zmarłych i śpiewano pieśni żałobne. Piąta stacja odbywała się już w kościele, po powrocie procesji z cmentarza. W Polsce tradycja Dnia Zadusznego zaczęła się tworzyć już w XII wieku, a z końcem XV wieku była znana w całym kraju. W 1915 r. papież Benedykt XV, na prośbę opata benedyktynów zezwolił, aby tego dnia każdy kapłan mógł odprawić trzy msze: w intencji poleconej przez wiernych, za wszystkich wiernych zmarłych i według intencji papieża. W Zaduszki odwiedza się cmentarze, groby zmarłych z rodziny i uczestniczy się w mszach, modląc się w intencji zmarłych. Tego dnia istnieje tradycja zapalania świeczek czy zniczy na grobach zmarłych oraz składania kwiatów, wieńców lub też innego typu ozdób mających być symbolem pamięci o tychże zmarłych.

Cmentarz - miejsce wydzielone do pochówku zmarłych. Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa coemeterium, o tym właśnie znaczeniu, które z kolei jest zlatynizowaną formą greckiego koimeterion to miejsce (wiecznego) spoczynku. Na kształt i umiejscowienie cmentarza miała zawsze wpływ tradycja religijna, względy sanitarne, położenie geograficzne, skład lokalnej społeczności. Cmentarz bywa traktowany jako miejsce uświęcone i miejsce kultu, bywa też miejscem opuszczonym i budzącym przestrach.
Tradycyjnie obowiązek grzebania zmarłych spoczywa na barkach rodziny zmarłego, a jeśli zmarły rodziny nie ma, to na władzach lokalnych. Cmentarz żydowski nazywa się kirkut, zaś muzułmański mizar.

Ein Friedhof (auch Begräbnisplatz, Gottesacker oder Kirchhof) ist ein Ort, an dem Verstorbene bestattet werden. Die Bestattung auf Friedhöfen ist in den meisten Fällen von einem religiösen Ritus begleitet. Das Wort Friedhof leitet sich ursprünglich vom althochdeutschen "frithof", der Bezeichnung für den eingefriedeten Vorhof einer Kirche ab. Der Bedeutungswandel zu einem "Hof des Friedens" oder auch einem "umfriedeten Hof" vollzog sich erst mit dem Verschwinden von "frithof" aus dem Sprachgebrauch. Friedhöfe werden hauptsächlich für Menschen eingerichtet, es existieren jedoch auch Friedhöfe für Tiere.

Un cementerio es el lugar donde reposan los restos mortales de los difuntos. Dependiendo de la cultura del lugar, los cuerpos pueden introducirse en ataúdes o féretros o simplemente envolverse en tela. Después pueden ser enterrados bajo tierra, puestos en nichos, en una bóveda u otro tipo de sepultura. La palabra cementerio viene del griego koimetérion, que significa dormitorio, porque según la creencia cristiana, al cementerio se iba a dormir hasta el momento de la resurrección. Usualmente, los cementerios son comunitarios, es decir, en dicho lugar tiene sitio la tumba de muchos miembros de una comunidad, sin lugar a ello de ser tumbas colectivas, pues cada difunto tiene su propio espacio determinado, y por decisión familiar pueden enterrar también a algún otro pariente en el mismo sitio. A los cementerios cristianos se les llama también camposantos. La mayoría de los cementerios se destinan a cadáveres humanos, pero también existen cementerios de animales para enterrar las mascotas muertas.

A cemetery is a place in which dead bodies and cremated remains are buried. The term cemetery (from greek: sleeping place) implies that the land is specifically designated as a burying ground. Cemeteries in the Western world are the place where the final ceremonies of death are observed. These ceremonies or rites differ according to cultural practice and religious belief. Cemeteries are distinguished from other burial grounds by their location; they are usually not adjoined to a church. A graveyard, on the other hand, is located in a churchyard (Scots language or Northern English language: kirkyaird), although a churchyard can also be any patch of land on church grounds.

Un cimetiere est un lieu ou l'on enterre les morts, généralement apres une cérémonie religieuse, avec les membres de leur famille ou tribu, et dans les pays et aux époques ou l'écriture existe, en inscrivant leur nom, les dates de naissance et de mort. Dans les pays occidentaux, les cimetieres sont généralement divisés en concessions, séparées par des allées. Chaque concession est louée ou vendue a une personne ou a une famille, qui peut y construire une tombe ou un caveau. Une concession dite "a perpétuité" pouvait etre vendue ou offerte a une famille, mais la perpétuité devient rare en raison du manque de place dans et autour des villes. Certains cimetieres donnent l'impression de reproduire la ville avec ses quartiers riches, ses quartiers pauvres et ses ghettos de minorités. Il peut exister des fosses communes réservées aux pauvres ou aux morts non identifiés tués lors de catastrophes ou morts d'épidémie. Parfois les morts étaient préparés, embaumés ou momifiés avant d'etre enterrés ou déposés dans une grotte ou sous un surplomb de falaise avec leurs ancetres. Dans certains pays, les familles dépensent des sommes considérables pour constuire des tombes en forme de maisons, construites avec plus de soins que les vraies, par exemple a Madagascar. Selon les cultures et les époques, les cimetieres, comme les tombes d'ailleurs, sont plus ou moins artificialisés ou minéralisés. La religion catholique est caractérisée par des tombes de pierre, imposantes et ornées de symboles parfois complexes ; La fin du XXe siecle en France et dans plusieurs pays européens a découragé l’expression de la nature dans les cimetieres : pierres de marbre, caveaux de béton fabriqués artisanalement, puis industriellement sont alignés entre allées de schistes ou de graviers souvent chimiquement désherbées. Les fleurs en plastiques, en céramique ou peintes sur les émaux jouxtent des bouquets le plus souvent déposés lors de la fete des morts, a la Toussaint. Il existe des exceptions, dont le cimetiere du Pere Lachaise a Paris ou les arbres et le végétal sont tres présents, et qui est plus visité que de nombreux jardins parisiens. Les haies et arbustes taillés au cordeau ou les gazons tres entretenus caractérisent les cimetieres militaires. Parfois cependant la nature est présente. Dans certaines régions l'if, plante symbolique ou le lilas (plante symboliquement importante pour les gitans) sont présents dans le cimetiere. Certains cimetieres musulmans, d'Europe du nord, d'Europe de l'est ou d'autres pays sont entierement enherbés et plantés d'arbres, et ne comportent pas d'allées. Certaines communes y entretiennent une flore favorable aux papillons et aux oiseaux afin qu'ils égayent le lieu.

Tombejo estas loko (kutime cirkaubarita areo de tero) en kiu estas entombigitaj mortaj korpoj. Tombejoj en la okcidenta mondo estas lokoj, kie oni celebras la finajn ceremoniojn de morto. Tiuj ci ceremonioj au ritoj malsamas lau kulturaj praktikoj kaj religiaj kredoj. Tombejoj povas esti distingataj lau sia situo; en kelkaj lingvoj ekestis apartaj vortoj por tombejo troviganta cirkau pregejo (ekzemple angle graveyard) kaj tombejo troviganta aparte de pregejo (ekz. angle cemetery).